تنهـــــــا ترين

بي تو من هيچ ام

tanhataren — Wed, 11 Jun 2008 23:48:04 GMT

بي تو تنهاترين مسافر ديار عشقم ...

ديشب ترنم باران چشمان پر صداقتت ، متروكه قلبم را به لرزه در آورد.

لبخند غمگين ات صومعه وجودم را درهم شكست ...

سكوت سنگين ات رنج قناري هاي در اسارت را به يادم آورد.

آفتاب من غروب نكني كه شاخه آفتاب گرداني ام ، كه به اميد

تو سربر افراشته ام .

كاشانه ي من ويران نگردي كه آواره اي بي پناه ام .

در راه مانده ، به اميد رسيدن به كوي تو ،

بي تو من هيچ ام

امشب دوباره عطر تو را بو کردم

tanhataren — Wed, 11 Jun 2008 23:29:20 GMT

تنهاترينم تو اين دنياي بي مهر

عاشق ترينم تو اين دنياي سنگي

با من مي موندي منم عاشق مي موندم

با من ميخوندي ، ميخوندم از يه رنگي

با يك ترانه تو قلبت مي نشستم

ديوار بي هم خونگي رو مي شكستم

چراتنهام گذاشتي ، مي دوني بي تو سردم

چرا با من نموندي كه بي پايان دردم

بيا از نو بسازيم دلاروعاشقونه

بيا با هم بمونيم تو دنيا بي بهونه

عشق

tanhataren — Wed, 11 Jun 2008 22:57:02 GMT

^{خون ها كه به نام عشق در دل كردند}

^{اين راه نرفته را چه مشكل كردند}

^{گفتند سراغ ماهي از آب بگير}

^{سهراب كجاست؟ آب را گل كردند}

محال نيست که بدانی

tanhataren — Tue, 10 Jun 2008 01:54:41 GMT

محال نیست که بدانی

به تردید مانده ای میان دو فاصله

ریخته بر

دو کلام کهنه

" تولد و مرگ "

مانده میان راه ها

به طلسم معجزات

و مکرر تقلید

نمناکی خاک و بی انتهایی کهکشان شب را رها کن

و به همین کلام بی درنگ قناعت

که زمان می گذرد

و به سودای اشک

تنها فاصله ای را پر کرده

از هول سادگی تولد

و تاریکی آخر مرگ

سخن به تیره خو کرده

و مجال بی حاصلی روز

نفسی مانده برخیز

خواستی نجوا کن

بی جبر طریقت راه

همان

ساده کلام اعجاز به

روشنی

بغض هر روز

tanhataren — Tue, 10 Jun 2008 01:06:15 GMT

نه زمین خاک ِ قدیمه٬ نه هوا همون هواست
تا چشام کار می کنه٬ هرچی که مونده نابجاست
داره از قبیله ی ما یکی یکی کم میشه
هر چی دوست دارم و دارم٬ راهیه عدم میشه
مثل ابرای زمستون دلم از گریه پُره
شیشه ی نازک ِ دل٬ منتظر تلنگره
غم سفره های خالی٬ دست های نحیف مردم
داغ شلاق جهالت به تن شریف مردم
غم اعدام ستاره٬ انحدام سرو ِ آزاد
تیرباران شقایق٬ باغبانی کردن ِ باد
همه قطره های خونی که به خاکم شده فریاد
همه اینهایی که گفتم٬ بغض هر روز منه٬ منو در من میشکنه
مثل ابرای زمستون دلم از گریه پُره
شیشه ی نازک ِ دل٬ منتظر تلنگره